Açıla açıla açılıyoruz!

Bir doğru iş yapmaya kalkalım da, kenarından, köşesinden çekiştirip, onu eğritmeyelim, mümkünü var mı?
Kaç zamandır, Güneydoğu’da polislere taş atan çocuklara verilen cezaların yüksekliğinden yakınılıyordu, içlerinde 8-10 yaşlarında çocuklar vardı, neredeyse, yaşları kadar hapis yatacaklardı.
Bir kamuoyu oluştu, çocuklara hoşgörüyle davranılacaktı, yasa değişikliği gerekiyordu.
* * *
Her ne kadar bazıları ısrarlıysa da, çocuklardan yana bir kamuoyu oluştu, Adalet ve Kalkınma Partisi, Meclis çoğunluğu elindeyken kanun değişikliğini yapabilirdi, muhalefet de buna karşı çıkmazdı.
* * *
Nedense iktidar bu işi ağırdan almaya başladı, CHP, başta kuşkulanmıştı, kanuna, çocukların yanına başkalarını da katabilirdi, hatta hatta “İmralı”dakine bir af çıkabilirdi.
Şimdi tartışılan bu!
Günah yine CHP’ye yıkılacak, “Biz getirdik, onlar kabul etmedi” denilecek...
Kabul edilmeyen ne?
İşte bu!
* * *
Sık sık kullanılan bir laf, kimi iyi niyetle, kimi de yutturarak:
“Silahlar bırakılmadan af olmaz!”
İyi de silahı bırakacak olan kimler?
Asker mi silah bırakacak, polis mi silah bırakacak, yoksa jandarma mı?
Silahı eşkıya bırakacak, eşkıya!
Silahı bırakacak, dağdan inecek, yargılanacak, af sonra!
Habur’daki gibi “seyyar mahkeme”de değil!
* * *
Ağızlarından düşmeyen bir laf da “milli irade”dir.
“Bizi buraya milli irade getirdi.”
İyi de muhalefeti de “gayri milli irade getirmedi ya!”
CHP’yi de, MHP’yi de, Meclis’te olan milletvekilini “milli irade” oraya getirdi.
Milli irade, sadece iktidarı iktidar yapan irade değildir.
* * *
Önce adını “Kürt açılımı” koydular, sonra vazgeçtiler, “demokratik açılım”a döndüler, daha sonra da “milli birlik”... İlk açılımın ne olacağını Habur’da gördüler. Adam “Ben PKK emriyle geldim” diyor, “Pişman filan da değilim” diye ekliyor, “Yok, yok, biz biliriz, sen pişmansın, bugün pişman olmasan yarın olacaksın!” diye zorla serbest bırakılıyordu.
Bir taraftan açılım yapılıyor, bir taraftan adamlar içeri alınıyor, adam da televizyon ekranında “Hastir” diye sövüyordu.
Açılım, böyle açıla açıla gidiyordu. Diyarbakır’daki son Bursa maçında nereye kadar geldi gördünüz:
“İstiklal Marşı’nın yuhalanması”na kadar...
Ve arkadan Hakkâri’den haber, iki şehit daha...